Dysplazja stawu biodrowego (dodano: 2008-02-23, wyświetleń: 215)Określenie dysplazja nie jest przypisana tylko i wyłącznie do stawu biodrowego. Możemy mieć dysplazję stawu łokciowego, dysplazja rogówki, dysplazja zastawki trójdzielnej, dysplazja naskórka, dysplazja naczyń krwionośnych, dysplazja nerek. Najczęściej diagnozowana i najczęściej występująca jest dysplazja stawu biodrowego.
Jest chorobą głownie dziedziczną ale również na wystąpienie mają czynniki środowiskowe.
Jeśli rodzice nie mają objawów wskazujących na wystąpienie dysplazji stawu biodrowego, i potwierdzone jest to badaniem rentgenowskim, to potomstwo może nabyć dysplazję stawu biodrowego. Jest wiele genów odpowiedzialny za prawidłowy rozwój stawu biodrowego.
Każdy z rodziców może przekazać część informacji genetycznych, które u potomstwa może być czynnikiem sprzyjającym do powstania dysplazji. I tak warunki środowiskowe mogą doprowadzić do występowania dysplazji. Np. nie właściwe żywienie lub nadmierny wysiłek w wieku szczenięcym.
Predyspozycje
Psy ras dużych mają duże predyspozycję do występowania dysplazji stawu biodrowego, a w szczególności; owczarki niemieckie, dogi, bernardyny, mastiffy, rottweiler. Dysplazja występuje również u psów ras małych jak również u kotów, a w szczególności -Maine Coon.
Hodowcy owczarków niemiecki mają obowiązek przed dopuszczeniem suk do krycia okazać się zaświadczeniem, że pies jest wolny od dysplazji. Takie samo zaświadczenie wystawia się dla reproduktorów. Rodzice wolni od dysplazji zawsze dadzą większą liczbę szczeniąt wolnych dysplazji niż rodzice cierpiących na dysplazję.
Jak powstaje dysplazja
Zaczniemy od budowy stawu biodrowego; po jednej stronie mamy kość miedniczną, w której znajduje się panewka miednicy, po drugiej stronie mamy kość udową wpasowaną do panewki
głowką kości udowej. Staw ten wzmocniony jest więzadłem. Całość jest precyzyjnie dopasowana i otoczona torebka stawową uniemożliwiającą odsunięcie się tych dwóch elementów stawu. Aby staw pracował bez zastrzeżeń musi mieć maż stawową oraz chrząstki stawowe, które powlekają obie powierzchnie. Całość pozwala na znoszenie ogromnego przeciążenia i bezbolesne, płynne i elastyczne poruszanie się kończyny tylnej.
Genetyczne predyspozycje są częstą przyczyna dysplazji. Defekt informacji genetycznej powoduje, iż dochodzi do luźnego połączenia pomiędzy kością miedniczną a główką kości udowej. Choroba rozwija się, gdy pies ma już dwa tygodnie. Pies staje się bardziej aktywny, podskakuje, biega. Luźny staw biodrowy nie daje sobie rady z takim obciążeniem i problem się pogłębia. Po następnych kilku tygodniach dysplazja się pogłębia, panewka staje się płytsza, główka kości udowej ściera się i przestrzeń pomiędzy kością miedniczną a kością udową staję się większą. To niedopasowanie skutkuje rozluźnieniem więzadła łączącego obie kości, powiększeniem torebki stawowej. Przestrzeń, która powstała w stawie biodrowym powoduje, że główka kości udowej zaczyna ocierać o krawędź panewki, niszcząc chrząstkę stawową. Prowadzi to do zapalenia stawu biodrowego.
Czynniki środowiskowe
Klient przychodzący do moje gabinetu szczegółowo informowany jest, jak żywić psa ras dużych. Celem tej informacji jest uniknięcie powstania dysplazji .Często mówię, że pies rasy dużych ma jeszcze czas na to aby przytyć. W fazie wzrost najważniejsze jest aby budował właściwie układ kostny i stawowy. Nie właściwa dawka wapnia, fosforu, energii istny sposób wpływa na powstanie dysplazji. Nadmiar wapnia, fosforu, dieta bogata węglowodany powoduje przerost masy ciała i wzrost kości. Obciąża to staw biodrowy i prowadzi to do urazu. Zwracam szczególną uwagę na dodawanie mieszanek mineralno-witaminowych dla szczeniąt ras dużych a w szczególności do 10 m-ca życia. Karmienie do woli w tym okresie tez nie jest dobrym rozwiązaniem. Jest wiele doskonałych karm, które zaspokajają potrzeby psa w tym wieku. Przetrenowanie szczeniąt ma również złe skutki.
Objawy
- kulawizna kończyn tylnych
- nie chęć do biegania
- trudność ze stawaniem
- częste polegiwanie
- pies szybko się męczy po bieganiu
- "zajęczy" skok tylnych kończyn
- bolesność przy badaniu okolicy stawu biodrowego
Leczenie
Nieoperacyjne lub operacyjne. Zależy od stopnia dysplazji lub od stadium zaawansowania choroby.
Nieoperacyjne leczenie- po wykonaniu zdjęcia RTG i oceny stopnia dysplazji, lekarz weterynarii ocenia psa w jakim stanie się znajduje. Jeśli stwierdzi, iż pies może funkcjonować bez wykonie zabiegu to od właściciela zależy jak bardzo pies będzie cierpiał. Jeśli zastosujemy właściwą dietę, leki przeciw bólowe, preparaty odbudowujące chrząstkę stawową to nasz podopieczny nie będzie odczuwał dolegliwości.
Operacyjne leczenie- po wnikliwym badaniu i określeniu stopnia dysplazji lekarz weterynarii podejmuje decyzją o wykonaniu zabiegu chirurgicznego. Zabieg może polegać albo na odnerwieniu stawu biodrowego, na wycięciu fragmentu mięśnia grzebieniastego,
zespolenie spojenia łonowego, usunięcie naturalnego stawu albo wstawienie sztucznego stawu. Leczenie stawu biodrowego jest bardzo ryzykowne i kosztownym zabiegiem. Właściciel musi liczyć się z tym, że końca życia psa będzie musiał przestrzegać zaleceń
i robić częste kontrole.
Komentarze czytelników:
|
